Canım Türkiye,

Sevgili Türkiye,

Seninle olan aşk-nefret ilişkimi anlatmak için bu mektubun başına oturdum ama bil bakalım ne oldu. İlk iş kalbim bir sızladı. Bana büyürken bütün güzelliklerini vermiştin. Havan güzel, arkadaşlıkların sağlam, yemeklerin harika ve bol, herşeyin doğaldı. Sonra ben çalışmak için senden ayrıldım ve bir daha dönemedim.

Seni hep özledim sevgıili Türkiye çünkü ben 90larda gençliğini yaşamış çok şanslı bir cumhuriyet çocuğuyum. Ben büyürken kurumlar çalışıyordu. Dünya çapında bir eğitimi adil sınavları kazanarak bedavaya aldım. İngiltere'ye geldiğimde ne eğitim, ne dünya görüşü ne de kültür olarak hiçbir eksiklik hissetmedim. Ama toplumların nasıl farklı organize olabildiğini gördüğümde, insana verilen değeri karşılaştırdığımda sana kızmaya başladım.

Öncelikle çelişkilerin beşiğisin. Ailene hem bağlısın hem de kadınlarına eziyet etmekten zevk alıyorsun. Çocuklarını korumuyorsun, doğanı korumuyorsun, haksızlıklar karşısında etik değerleri savunmuyorsun.

İnsanları ayırıyorsun, kapsayıcılık ve şefkatten yoksunsun. Güçlünün yanında olmayı seviyorsun. Lidercisin, bireysel başarıların önünü açmıyorsun.

Aynı zamanda o kadar güzel bir ülkesin ki. Ben güneş görmenin ya da dizi izlerken çekirdek yemenin ne kadar önemli bir şey olduğunu bilmiyordum mesela, İngiltere’ye gelince anladım ki sen harika bir ülkeymişsin. Etrafın dünyanın en güzel iki deniziyle çevrili. Sen hiç Conrwall’da denize girmeye çalıştın mı? Ya da Brighton’un dandik çakıl taşlarında güzel bir sahil günü geçirmeye çalışırken martılar gelip gözünü oymaya kalktı mı? Çeşme’de ya da Bodrum’da denize giren birinin aklına geliyor mu ne kadar şanslı olduğu mesela? Emin değilim.

İstanbul’da çalışırken haftasonu Kartalkaya'ya kayak yapmaya gidip, hiç izin günü kullanmadan harika bir tatil duygusu yaşamanın ne kadar büyük bir şans olduğunu bilmiyordum mesela.

Aynı şekilde, havalar ısınır ısınmaz 40 dakikalık uçak yolculuğu ile Mayıs sonundan Ekim başına kadar aralıksız denize girebileceğini bilmek, üstelik bunun her bütçeye uygun versiyonu ile yaşamak ne güzel bir şeymiş.

Çelişkilerin bu kadar da değil. O kadar zengin bir kültürel mirasın üzerinde oturuyorsun ki. Aynı gece arkadaşlarla masada Rumeli türküleri ile Güneydoğu Anadolu türküleri ard arda söyleyebiliyorsun mesela. Türkçe pop müzikle dans edip meyhanede fasıl dinleyebiliyorsun, kürdili hicazkar makamından bir şarkı mutlaka bilirsin.

Rakı masası denen kavramın ne kadar derin ve bize ait bir zenginlik olduğunu da bilmiyordum ben. İngiltere'de sidik kokulu publarda iş arkadaşlarım ile sosyalleşmeye çalışırken o rakı fasıl geceleri hep aklıma gelirdi sevgili Türkiye. Ya da bira içerken acıkıp da yiyecek bir şey var mı diye bara sorduğunda bana pakette salt and vinegar cipsi verdiklerinde seni nasıl özlemiştim anlatamam. Senin her şehrinde mutlaka harika bir yemeğin vardır. Turşun, hoşafın, hem sütlü hem hamurlu tatlıların, mezelerin, o kadar derin bir mutfak mirasının üzerinde oturuyorsun ki anlatılmaz.

Sadece o değil, Doğu Roma İmparatorluğu’nun mirası üzerinde de oturuyorsun. Buna rağmen kendi tarihini bilmiyorsun. Osmanlı’yı doğru düzgün çalışmıyorsun. Dünyanın en güzel tarihi yarımadasına sahipsin ama onu layık olduğu gibi korumuyorsun. Düşünsene Göbeklitepe çıktı senin topraklarından! Medeniyetin beşiği kavramını değiştiriyorsun ama farkında değilsin. Çok da umrunda değil gibi. Kurucu ilkelerin ile kavga etmekle meşgulsün, gençlerine umut vermiyorsun. Sosyal kontratını bozdun.

Sahip olduklarının farkında değilsin, değerini de bilmiyorsun. Ne tarihinin, ne kültürünün, ne doğal güzelliklerinin, ne de insanının, hiç birinin. Seni hem seviyorum hem de senden nefret ediyorum sevgili Türkiye.

Buket Konuk