Canım Türkiye,

Sevgili Türkiye,

1980 yılında, İstanbul'un kalbinde, Taksim İlk Yardım Hastanesi'nde açtım gözlerimi dünyaya.

Sen o günlerde pek huzurlu değildin. Sokaklarında korku, insanlarında öfke, geleceğinde belirsizlik vardı. Tarihinin en çalkantılı dönemlerinden birini yaşıyordun. Bense bütün bunlardan habersiz, ilk nefesimi almaya çalışıyordum.

Ne tuhaf, değil mi? Ben henüz hayatın ne olduğunu bilmezken sen hayatla kavga ediyordun.

Belki de ilk nefesime senin fırtınandan biraz karıştı. Belki sokaklarında esen o rüzgâr, yıllar sonra benim içimde de esmeye devam etti. Çünkü dönüp baktığımda hayatımın pek de sakin geçtiğini söyleyemiyorum. Sorguladım, itiraz ettim, düştüm, kalktım. Bazen kendimle, bazen dünyayla mücadele ettim. Senin gibi, bir türlü tek bir mevsimde kalamadım.

Ama hakkını yemeyeyim Türkiye, bana yalnızca fırtınalarını vermedin. Baharlarını da verdin.

İstanbul benim ilk aşkımdı.

Bir şehre âşık olmak nasıl bir şeydir, bilmem anlatabilir miyim? Belki de insanın ilk aşkı, kendisini ilk kez gerçekten hayatta hissettiği yerdir.

Ben Levent'te büyüdüm. Yaz akşamlarında sokaklar bizimdi. Gece yarılarına kadar oynar, hafta sonları arkadaşlarımla İstanbul'u yürüyerek keşfederdim. Her sokağın ardında başka bir hayat, her vapurun sonunda başka bir kıyı vardı. Tanımadığımız insanlarla konuşmaya, yabancı turistlerle anlaşmaya çalışırdık.

Parklarında piknik yaptım, Boğaz'ında yüzdüm, güneşinde yandım, karında oynadım. İlkbahar geldiğinde şehir yeniden canlanırdı. Ben de onunla birlikte büyür, her yıl İstanbul'un ve Türkiye'nin başka bir köşesini, hayatın başka bir yüzünü keşfederdim.

Çocukluğum güzeldi Türkiye.

Bunu özellikle söylemek istiyorum. Çünkü insan bazen geçmişine bakarken yaşadığı haksızlıkları, hayal kırıklıklarını, kayıplarını öyle büyütüyor ki o günlerin güzellikleri arada kayboluyor.

Oysa ben çok güldüm senin sokaklarında, çok hayal kurdum. İlk aşkımı da sende yaşadım, ilk hayal kırıklığımı da.

İnsan ilk kez âşık olduğunda bütün dünyanın değiştiğini sanıyor. İlk kez kalbi kırıldığında ise dünyanın bittiğini. Ama hayat devam ediyor. Vapurlar kalkıyor, martılar bağırıyor, simitçiler simit satıyor.

İstanbul, sen insanın kalbi kırıldı diye duracak şehir değildin zaten. Belki de en çok bunu sevdim sende. Ben üzülürken sen yaşamaya devam ediyordun. Ve bir şekilde beni de yaşamaya çağırıyordun.

Ama insanın hayatında kış her zaman karla gelmiyor. Büyüdükçe bunu da öğrendim.

İstanbul beni kucaklıyordu ama içinde yaşayan herkes aynı şeyi yapmıyordu. İstanbul'da doğmuştum, fakat ailemin kökleri doğudaydı. Ve o yıllarda İstanbul'da Doğulu olmak, bazen kendi doğduğun şehirde bile kendini yabancı hissetmek demekti.

Oysa ben yalnızca bendim. Hayalleri olan, kitaplar okuyan, dünyayı merak eden bir çocuk.

Büyüdükçe herkesin hayata aynı yerden başlamadığını gördüm. Bazılarının önünde kapılar açılırken, bazılarının önce o kapılara ulaşması gerekiyordu.

Senin toprakların bereketliydi Türkiye. Dağların vardı, denizlerin vardı, ormanların, ovaların, dört bir yana uzanan yolların vardı. Ama insanın önündeki yollar, haritada göründüğü kadar açık değildi.

Senin insanlarını sevdim Türkiye. Ama insanların birbirine yaptıklarını her zaman sevemedim. Bazen bana cömert davrandın, bazen de önümü kapattın.

Benim de hayallerim vardı. Okumak, öğrenmek, dünyayı görmek, istediğim işi yapmak, kendi hayatımı kurmak istiyordum. Ve bir gün, hayallerimi gerçekleştirebileceğim başka bir yer aramaya başladım.

Yirmi üç yaşımdaydım senden ayrıldığımda.

İnsan yirmi üç yaşında ne kadar cesur, ne kadar cahil olabiliyor, değil mi Türkiye? Bazen ikisini birbirinden ayırmak pek kolay olmuyor.

İngilizcem yoktu, param yoktu. Yolculuğumun parasını bile borç almıştım. Ama hayallerim vardı.

İnsan gençken bazen hayallerini sermaye sanıyor. İngiltere'ye geldiğimde anladım ki hayaller tek başına kirayı ödemiyor. Bir yandan çalışmam, bir yandan dil öğrenmem, bir yandan da neden geldiğimi unutmamam gerekiyordu.

Önce insanların ne söylediğini anlamaya çalışıyorsun, sonra ne demek istediklerini.

Hayalimdeki gerçeklerle gerçek gerçekler pek örtüşmedi. Meğer insan ülke değiştirince bütün sorunlarını pasaport kontrolünde bırakmıyormuş. Bazıları insanla birlikte uçağa biniyormuş.

Ben senden sevgim bittiği için ayrılmadım Türkiye. Sende kuramadığım hayatı başka bir yerde kurabilmek için gittim.

Ve ne tuhaftır ki senden uzaklaştıkça seni başka türlü tanımaya başladım.

ridvan